SEVGİ

Sevgi, bir rahatlık babanın ocağında, 
Sevgi, bir rahatlık ananın kucağında,   
Sevgi, bir tebessüm sevenin dudağında. 
  
Sevgi, bir mutluluk kiminin yüzlerinde, 
Sevgi, bir parıltı gülenin gözlerinde, 
Sevgi, bir titreyiş aşığın sözlerinde. 
  
Sevgi, bir ılıklık ilkbaharın yelinde, 
Sevgi, bir hayranlık Mona Lisa elinde, 
Sevgi, bir tatlılık Yunus Emre dilinde. 
  
Sevgi, bir dost kolu bir dostunun kolunda, 
Sevgi, bir yürüyüş uzak sıla yolunda, 
Sevgi, bir tat damağa arıların balında, 
Sevgi, bir minik kuş şu ağacın dalında, 
Sevgi, bir tatlı renk al bayrağın alında. 

                  İrfan Ünübol   

Dili cozuluyor gecelerin..
Golgeler kacisiyor derine
Alip sihrini bilmecelerin:
Gun doguyor sehrin uzerine.


Korkarak seklaliyor bacalar,
Gun doguyor sehrin uzerine;
Daliyorlar gunun gozlerine
Gozleri uykulu atmacalar.


Salliyarak dallarini kavak
Yukseliyor her gunku yerine,
Gun doguyor sehrin uzerine
Mavi bir isikla agararak.


Gun doguyor sehrin uzerine,
Renk renk hacimle doluyor her yer.
Bakiyor daginik yuzlu evler
Hala yanan sokak fenerine.


Toprak kimildiyor yavas yavas,
Gun doguyor sehrin uzerine,
Bembeyaz gece ciceklerine
Sabahla dusuyor bir damla yas.

Ve bir deniz hucumu halinde
Gun doguyor sehrin uzerine.

Orhan Veli Kanik  >

Hiç Bir Şeye Yetemediğin Anlar Vardır..
Yasadigin her seyin sabun köpügü oldugunu anladigin,,
Baloncuklar teker teker patlarken herseyi kaybettiginin farkinda olup da,,
Hiç bir sey yapamadigin...
Binlerce cevapsiz soru içinde, hayata cevapsiz kaldigin...
Ve kimseyle konusmak istemeyip,,
Kendine çagrilarini bile mesgule aldigin...
"Ben güçlüyüm" yalanini her söylediginde aynaya,,
Yüzün kizarir böyle zamanlarda...
Hayat güçlüdür..
Gerçegi bilmek kimseye bir sey kazandirmayacagindan,,
Herkes kendi gücüne inanmak ister.
Sonra bir anda Sessiz bir sabaha gözlerini açarken,,
"Hayir" dersin..."güçlü falan degilim bennn."
Bir anda tüm mücadeleden vazgeçersin....
Tüm kavgalarindan.
Her seyi oldugu gibi birakmak,,ayak uydurmak istersin..
Sessiz bir kabullenmislige bürünürsün...
"Oldugu kadar" cümlesi,,girip yerlesir hayatina.
"Olmali" kelimesi terk edip gider cümlelerini..
Oldugu kadar yasamaya baslarsin,, oldugu kadariyla..
Beklentiler,,hayaller bos gelmeye baslar artik.
Kimse senden bir sey beklemesin istersin,,
Sen hayattan bir sey beklemezken....
Yorgunlugun,yilginligin arttikça zincirler seni,,
Birakip kaçma, yeni hayaller kurma,,
Yeni bir seylere baslama hevesi yasamindan uzaklastikça...
Asla bitmeyecek yorucu yokuslar gibi isteksiz birakir seni,,
Hayata karsi...
"Ben buyum" dersin,,
"Oldugum kadarim"
"Çabalamanin anlami yok daha fazlasi için" dersin
Ve KAYBEDERSİN...